Jy woel onrusbarend in my drome,
en in die vroeë Sondag-ure beur jy deur my klewerige oë.
Ek huiwer, tasbaar die onvermydelike… maar jy dring aan,
en in die waas van die oorgang tussen nag en môre moet ek volg na buite,
waar jy in die son se warm strale, weer-en-weer ontvou – soos die delikate lae van jou geliefde blom – satynsag, geurig, stylvol en detaileerd.
Ek haas desperaat en onkundig om jou met woorde vas te pen – uit vrees om jou weer te moet laat gaan,
maar helaas… jy ontknoop
en fladder sagkuns neer,  terwyl ek jou opskep en met trane en gebede meng,
en teenaan my bors vaskeer.
Waar jy verwelk, transformeer en hemelwaarts reis na jou maatjie en jou Heer.
Waar jy omdraai, glimlag en my gerusstellend laat
met jou ewige en geurige potpourri  – jou wese en jou rotsvaste leuse:
“Glo my seun, vertrou, maak vrede…. Hy het ‘n rede!”

Loutjie Joubert Jnr